PLEWAKO Wacław syn Sobiesława ur. 1898 r., zm. 1940 r., 
ukończył Korpus Kadetów w Połocku, od 14.X.1916 r. do 31.X.1917 r. w armii rosyjskiej, od 31.XII.1917 r. do 28.VI.1918 r. w I Korpusie Polskim generała  Dowbór - Muśnickiego, następnie przedostał się do centralnej Polski, wstąpił do Wojska Polskiego (od 15.XI.1918 r). Walczył w 1919 i 1920 roku, po rozejmie polsko-bolszewickim uczestniczył jako porucznik w zajęciu Wilna przez wojska generała Żeligowskiego. 

Po przyłączeniu Litwy Środkowej do Polski był w sztabie DOK Grodno, awansowany na kapitana został dowódcą kompanii w 3 pułku saperów wileńskich (około 1927 r.), ożenił się 7.II.1929 r. W 1934 r. powołany na kurs unifikacyjny przy Wyższej Szkole Inżynierii. Po ukończeniu kursu w 1935 r. awansowany na majora i przeniesiony na wykładowcę do Centrum Wyszkolenia Piechoty w Rembertowie. W grudniu 1938 r. przeniesiony na Komendanta Szkoły Podchorążych Piechoty Rezerwy, Saperów, w Modlinie. 

Po wybuchu wojny 6.IX.1939 r. ze szkołą wyszedł na front (walki opisane w artykule kpt. Zdzisława Castellaza „Saperzy”, WTK nr 37, str.6, z 14 września 1980 r.). W ostatniej bitwie ranny, internowany przez Rosjan, wywieziony do Starobielska, skąd ostatni list żona otrzymała na początku kwietnia 1940 r. 

Za kampanie lat 1918 – 1920 odznaczony Krzyżem Walecznych i Krzyżem Walecznych Litwy Środkowej.

Warszawa, 18 stycznia 1981 r., przepisane 18 września 2005 r.
z listu Stanisława Plewako do prof. Emanuela Rostworowskiego, 
ówczesnego Redaktora Naczelnego
Polskiego Słownika Biograficznego